- A rozumiem, ale ty mnie od samego początku irytujesz. Tak się wkurzam, ale nie ukazuję tego - powiedziałam wstając z kamienia.
- Lubię się z ciebie śmiać jak się wkurzasz. Szybko Cię nerwy ponoszą. - zauważył obracając się w moją stronę patrząc na mnie.
- Trudno mi jest ukrywać emocje przyjacielu. I szkoda, że nie umiem tak wkurzać ludzi jak ty. - rzekłam wyciągajac z torby okulary przeciwsłoneczne. Po chwili położyłam się na kocu, ale byłam odwrócona w stronę Krystiana.
- Jestem mistrzem w wkurzaniu ludzi i nikt mnie nie pokona. - pochwalił się.
- Wiem.
( Krystian ? )
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz